Zachęcamy do czytania artykułów o tematyce religijnej, które goszczą w tym dziale.
>> Dokładny program - strona episkopatu <<
Dlaczego taki program ?
Chodzi o ukazanie związku jedności pomiędzy chrztem,
bierzmowaniem i eucharystią.
Ma to być refleksja nad sakramentami chrześcijańskiego wtajemniczenia
- chrztem, bierzmowaniem i Eucharystią.
Potrzeba na nowo odkryć Dary Ducha Świętego,
które są udzielane w sakramencie bierzmowania i tymi darami żyć.
ROZWAŻANIA NA DZIŚ EWANGELIA (Łk 18,35-43)
Uzdrowienie niewidomego pod Jerychem Słowa Ewangelii według świętego Łukasza.
Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?” Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”. Jezus mu odrzekł: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”. Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu. Oto słowo Pańskie. Źródło Ewangelii: https://www.paulus.org.pl/czytania
ROZWAŻANIA ,,To jest modlitwa, którą całe zastępy poszukujących Boga uznawały za najważniejszą. To jest modlitwa, która przeprowadziła wielu przez doliny ciemności, która wznosiła się z niejednej śmiertelnej godziny. To jest modlitwa, która przemienia serce. Proste i krótkie wołanie, w którym mieści się dramat sytuacji, w której zawiera się moc żywej wiary. To są słowa serca rozdartego przez niemoc, rozumiejącego potrzebę ratunku ze strony Jezusa. Dlatego tak skutecznie docierają do Jezusowego serca, dlatego stanowią tak skuteczny most między ziemią a niebem. Czasem nie stać człowieka na nic więcej. Nie chcą przejść przez usta żadne modlitwy. Trudno się w nich odnaleźć, trudno przez nie wyrazić to, co się czuje albo to, że nie czuje się niczego. Ta modlitwa zawsze przychodzi z pomocą, bo jest wystarczająco mała, by stać nas było na nią nawet w najtrudniejszej godzinie, ale i wystarczająco wielka, by dotrzeć do Jezusa. Zapamiętajmy te kilka słów. Tak wielu już uratowały. I nam mogą przyjść z pomocą.'' Ks. Miłosz Hołda
ROZWAŻANIA NA DZIŚ
EWANGELIA (Łk 10,13-16)
Kto gardzi Chrystusem, gardzi Tym, który Go posłał
Słowa Ewangelii według świętego Łukasza.
Jezus powiedział:
„Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno by się nawróciły, siedząc we włosiennicy i w popiele. Toteż Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niżeli wam.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz.
Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał”.
Oto słowo Pańskie.
Źródło Ewangelii:
http://www.paulus.org.pl/czytania
ROZWAŻANIA
,,Wyobraź sobie, że przychodzi do Ciebie Jezus i objawia Ci swoją wolę względem Twojego życia. Jak zareagujesz?
Serdecznie
zapraszamy
codziennie
na różaniec :)
Od wieków chrześcijanie próbowali odpowiedzieć na wezwanie św. Pawła do nieustannej modlitwy. Jednym ze sposobów było powtarzanie różnych modlitw.
Pierwszą i najstarszą modlitwą chrześcijan jest modlitwa, której nauczył sam Jezus - „Ojcze nasz”. Dlatego też pierwsze reguły zakonne zobowiązywały mnichów do wielokrotnego powtarzania właśnie tej modlitwy. Na przykład reguła benedyktyńska jeszcze w XI wieku nakazywała braciom zakonnym codziennie odmawiać 150 razy „Ojcze nasz” na wzór kapłańskiego oficjum złożonego ze 150 psalmów.
Od pierwszych wieków chrześcijaństwa odczuwano także potrzebę proszenia o wstawiennictwo Najświętszą Maryję Pannę. Dlatego w XII wieku utrwalił się w Kościele zwyczaj odmawiania pozdrowienia, którym w scenie zwiastowania Anioł przywitał Maryję. Z czasem dodano do nich słowa wypowiedziane przez świętą Elżbietę w czasie nawiedzenia. Obecna forma „Zdrowaś Maryjo” ostatecznie ukształtowała się w XV wieku. Zatwierdził ją Pius V w 1566 roku. Z czasem do modlitwy „Ojcze nasz” zaczęto dodawać „Zdrowaś Maryjo”. I tak te dwie modlitwy dały początek różańcowi.
14 WRZEŚNIA 2017 (Czwartek)
Święto Podwyższenia Krzyża świętego
Duchowo wyruszamy dziś wszyscy do świętego miasta, do Jerozolimy. Stajemy na Golgocie pod krzyżem Chrystusa. Wpatrujemy się w Naszego Pana i rozważamy Jego Mękę dla nas i dla naszego zbawienia. Kontemplujemy Jego wielką miłość, której nie sposób wyrazić znanymi nam słowami. Jesteśmy chrześcijanami, czyli jesteśmy Chrystusowi. Albo nie jesteśmy. Bierzemy swój krzyż złączony z Jego zwycięskim krzyżem albo szukamy dróg prostszych. Tyle że wiodących donikąd – w pustkę grzechu i samotności. Tylko ten jeden krzyż nadaje sens każdemu naszemu krzyżowi. Nie płaczmy nad Jezusem jak jerozolimskie niewiasty na drodze krzyżowej. One zostały pouczone przez Pana. Wiedzą teraz, nad czym i nad kim powinny płakać. Podnieśmy i ponieśmy krzyż naszej ofiary z Jezusem. Niech będzie podwyższony w w naszym życiu i codzienności.
Po długich poszukiwaniach Krzyż odnaleziono. Co do daty tego wydarzenia historycy nie są zgodni; najczęściej podaje się rok 320, 326 lub 330, natomiast jako dzień wszystkie źródła podają 13 albo 14 września. W związku z tym wydarzeniem zbudowano w Jerozolimie na Golgocie dwie bazyliki: Męczenników (Martyrium) i Zmartwychwstania (Anastasis). Bazylika Męczenników nazywana była także Bazyliką Krzyża. 13 września 335 r. odbyło się uroczyste poświęcenie i przekazanie miejscowemu biskupowi obydwu bazylik. Na tę pamiątkę obchodzono co roku 13 września uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego. Później przeniesiono to święto na 14 września, ponieważ tego dnia wypada rocznica wystawienia relikwii Krzyża na widok publiczny, a więc pierwszej adoracji Krzyża, która miała miejsce następnego dnia po poświęceniu bazylik. Święto wprowadzono najpierw dla tych kościołów, które posiadały relikwie Krzyża, potem zaś dla całego Kościoła Powszechnego.
Czwartek III tydzień zwykły
(2 Sm 7,18-19.24-29)
Poszedł więc król Dawid i usiadłszy przed Panem mówił: „Kimże ja jestem, Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd? Ale i to jeszcze wydało się Tobie za mało, Panie mój, Boże, lecz dałeś zapowiedź o domu sługi swego na daleką przyszłość. I to ma być prawo człowieka, Panie mój, Boże? Ustaliłeś dla siebie swój lud izraelski, aby był dla Ciebie ludem na wieki, a Ty, o Panie, stałeś się dła niego Bogiem. Teraz więc, o Panie Boże, niech trwa na wieki słowo, któreś wyrzekł o słudze swoim i jego domu, i czyń, jak powiedziałeś, ażeby na wieki wielbione było imię Twe słowami: "Pan Zastępów jest Bogiem Izraela". A dom Twego sługi, Dawida, niech będzie trwały przed Tobą. Tyś bowiem, o Panie Zastępów, Boże Izraela, objawił słudze swemu, mówiąc: "Zbuduję ci dom». Dlatego to sługa Twój ośmiela się zwrócić do Ciebie z tą modlitwą. Teraz, o Panie mój, Boże, Tyś Bogiem, Twoje słowa są prawdą. Ty przekazujesz wspaniałą obietnicę słudze swemu. Bądź teraz łaskaw pobłogosławić dom sługi swego, aby na wieki trwał przed Tobą. Wszak to Ty jesteś, mój Panie Boże, który to powiedział, a dzięki Twemu błogosławieństwu dom sługi Twojego będzie błogosławiony na wieki".
(Ps 132,1-2.3-5.11.12.13-14)
REFREN: Pan Bóg da Jemu tron ojca Dawida
Pamiętaj, Panie, Dawidowi
wszystkie jego trudy.
Jak złożył Panu przysięgę,
związał się ślubem przed Bogiem Jakuba:
„Nie wejdę do mieszkania w moim domu,
nie wstąpię na posłanie mego łoża
nie użyczę snu moim oczom, powiekom moim spoczynku,
póki nie znajdę miejsca dla Pana,
mieszkania dla Niego, dla Boga Jakuba”.
Pan złożył Dawidowi niezłomną obietnicę,
od której nie odstąpi:
„Zrodzone z ciebie potomstwo
posadzę na twoim tronie.
A jeśli twoi synowie zachowają moje przymierze
i wskazania, których im udzielę,
także ich synowie
zasiądą na tronie po wieczne czasy”.
Pan bowiem wybrał Syjon,
tej siedziby zapragnął dla siebie.
„Oto miejsce mego odpoczynku na wieki,
tu będę mieszkał, bo wybrałem go sobie”.
Aklamacja: (Ps 119,105)
Twoje słowo jest pochodnią dla stóp moich i światłem na mojej ścieżce.
(Mk 4,21-25)
Jezus mówił ludowi: „Czy po to wnosi się światło, by je postawić pod korcem lub pod łóżkiem? Czy nie po to, aby je postawić na świeczniku? Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”. I mówił im: „Uważajcie na to, czego słuchacie. Taką samą miarą, jaką wy mierzycie, odmierzą wam i jeszcze wam dołożą. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma”.
Posłuchaj klikając w symbol Play 