Przyjdźcie do Mnie wszyscy PDF Drukuj Email
Wpisany przez http://www.slowo.redemptor.pl/pl/45150/95651/Rozwazania_na_Drugi_Tydzien_Adwentu_%E2%80%93_Sroda.html   
czwartek, 24 grudnia 2015 11:57

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”.W Ewangelii św Mateusza (11,28) Jezus mówi:

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”.

Tymi słowami Jezus potwierdza, że mamy kochającego i niestrudzonego Boga, który troszczy się o nas.

Jezus nie mówi, że jeśli zawierzymy Bogu - pójdziemy do Boga, to nie będziemy mieli już nigdy więcej kłopotów, bólu, rozczarowań...

Zawsze będzie jakieś jarzmo do dźwigania, ale On będzie je dźwigał razem z nami.

Nie obiecuje zabrać ból, ale pomoc w jego znoszeniu.

Życie bez bólu, bez rozczarowania, bez trudności i wyzwań nie jest życiem.

 Pomimo tego, co chwilami możemy odczuwać,  Ewangelia przypomina nam, że Bóg nigdy nie jest daleko od nas, zwłaszcza w trudnych czasach.

W Ewangelii Jezus czyni właśnie taką obietnicę i zaprasza:

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.

Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie.”

Tymi słowami potwierdza to, co Izajasz mówi, że mamy kochającego i niestrudzonego Boga, który troszczy się o nas.

Jezus nie mówi, że jeśli przyjdziemy do niego, to nie będziemy mieli już nigdy więcej kłopotów, bólu, rozczarowań...

Zawsze będzie jakieś jarzmo do dźwigania, ale On będzie je dźwigał razem z nami.

Nie obiecuje zabrać ból, ale pomoc w jego znoszeniu.

Życie bez bólu, bez rozczarowania, bez trudności i wyzwań nie jest życiem.

Owe trudności, przed którymi stawia nas życie są niezbędne do wzrostu i dojrzewania.

Łatwiej je znosić, gdy wiemy, że nigdy nie jesteśmy sami, że on – Jezus jest z nami.

Doświadczywszy własnych cierpień jesteśmy w znacznie lepszej sytuacji, by móc nieść pomoc innym.

Ciężko choryChory w szpitalu buntował się przeciw temu, co usłyszał od kapelana szpitalnego, by patrzył na swa chorobę jako na dar od Boga.

Buntował się aż przyszło zrozumienie, i oto:

– rzeczy, które wydawały mi się ważne w życiu teraz, w tym stanie choroby, straciły swą ważność;

– Bóg stał się realną rzeczywistością;

– nigdy nie czuł jego bliskiej obecności tak jak teraz;

– mimo, że chory i cierpiący, nie czuł się sam.

Wystarczy zaprzeć się samego siebie i uparcie szukać drogi do Jezusa, jeżeli nigdy nie spróbujesz zacząć jej szukać, to się nigdy nie dowiesz jak ona wygląda.

Łatwo nie będzie, trudności zawsze będą stawać na twojej drodze ku Bogu, i będą ci wmawiać że nie istnieje, że się o ciebie nie troszczy, przecież tyle zła dookoła, ze Go nie możesz ani dotknąć ani zobaczyć, bo przecież patrząc w zwykły ludzki sposób niedowiarka to iż ma się oczy jest się ślepym, słysząc jest się głuchym.

By poczuć bliskość Bożą trzeba otworzyć swoje serce, i poprzez nie dotrzeć do duszy, tylko ona może poczuć uniesienie ku niebu, i choć  wydawać ci się zacznie że już prawie Go "złapałeś" za najbielszą szatę w wielkim blasku jaką nosi na sobie, nagle upadniesz...

Ale nie zniechęcaj się ! wstań ! podnieś się ! otrzep z brudu jakim jest grzech który cię przytłacza, przestań się go wstydzić, przebacz sobie, bo Bóg ci  wybacza i pójdź dalej choć strudzony, lecz wzmocniony i bardziej doświadczony.

W końcu zrozumiesz że życie bez Boga traci smak, staje się jak suchy chleb,  da ci to dodatkowe siły, i nie pozwoli zapomnieć o tym, iż nie warto żyć bez Boga...

Nie zrozumie tego ten który nawet nie próbował; więc odszukaj to ziarenko które gdzieś tam jest zasiane w twojej duszy, pewnie poniszczone, okaleczone, przysypane mnóstwem gruzu i śmieciami jakie przynosi zatroskanie tylko o życie cielesne, czasem ledwie odrobinę odkurzone na święta.

Lecz jeżeli go w końcu odgrzebiesz i zaczniesz pielęgnować, troszczyć się o nie, to zapewne urośnie z niego piękny kwiat, mieniący się tysiącami kolorów, i wspinający się do nieba i odwracający swe piękno w stronę światła.

Nazawsze twój JEZUS

 

Dodaj komentarz

Komentarze zostają opublikowane po weryfikacji.
Złośliwe i niestosowne komentarze nie będą publikowane.


Kod antysapmowy
Odśwież

Ewangelia na dziś

Fragment Ewangelii na dzisiejszy dzień.
  • Sobota 2017-11-18, Wspomnienie Bł. Karoliny Kózkówny, Dziewicy i Męczennicy
    Łk 18,1-8
    Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: „W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: «Obroń mnie przed moim przeciwnikiem». Przez pewien czas nie chciał». Lecz potem rzekł do siebie: «Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie»”. I Pan dodał: „Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”

Radio Dobra Nowina RDN

Radio opoka

Otwórz webplayer w nowym oddzielnym okienku:

Radio VIA - Posłuchaj

Radio VIA
(Odtwarzacz został zastąpiony na HTML5 i działa prawidłowo)
Lub kliknij logo radia (nowe okienko)
Lub wybierz odtwarzacz:

Czytania na każdy dzień

Czytania na każdy dzień
Bezpłatna elektroniczna prenumerata Czytań dostępna jest pod adresem: http://www.mateusz.pl/czytania/prenumerata/
  • Czytania na sobotę, 18 listopada 2017

    Wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy

    (Mdr 18,14-16.19,6-9)
    Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Twe słowo z nieba, z królewskiej stolicy, jak miecz ostry niosąc Twój nieodwołalny rozkaz, jak srogi wojownik runęło pośrodku zatraconej ziemi. I stanąwszy, napełniło wszystko śmiercią: nieba sięgało i rozchodziło się po ziemi. Całe stworzenie znów zostało przekształcone w swej naturze, powolne Twoim rozkazom, by dzieci Twe zachować bez szkody. Obłok ocieniający obóz i suchy ląd ujrzano, jak się wynurzał z wody poprzednio stojącej: drogą otwartą - Morze Czerwone i pole zielone - z burzliwej głębiny. Przeszli tędy wszyscy, których chroniła Twa ręka, ujrzawszy cuda godne podziwu. Byli jak konie na pastwisku i jak baranki brykali, wielbiąc Ciebie, Panie, któryś ich wybawił.

    (Ps 105,2-3.36-37.42-43)
    REFREN: Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał

    Śpiewajcie i grajcie Mu psalmy,
    rozsławiajcie wszystkie Jego cuda.
    Szczyćcie się Jego świętym imieniem,
    niech się weseli serce szukających Pana.

    Pobił wszystkich pierworodnych ich kraju,
    cały kwiat ich potęgi.
    A lud swój wyprowadził ze srebrem i złotem
    i nikt nie był słaby w jego pokoleniach.

    Pamiętał bowiem o swym świętym słowie
    danym Abrahamowi, swojemu słudze.
    I wyprowadził swój lud wśród radości,
    z weselem swoich wybranych.

    (2 Tes 2,14)
    Bóg wezwał nas przez Ewangelię, abyśmy dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa.

    (Łk 18,1-8)
    Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać: W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. I Pan dodał: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?